Naziât sûresi

وَٱلنَّـٰزِعَٰتِ غَرۡقٗا

Andolsun şiddetle çekip çıkaranlara

وَٱلنَّـٰشِطَٰتِ نَشۡطٗا

Usulcacık çekenlere

وَٱلسَّـٰبِحَٰتِ سَبۡحٗا

Yüzüp yüzüp gidenlere

فَٱلسَّـٰبِقَٰتِ سَبۡقٗا

Yarışıp geçenlere

فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرٗا

Derken bir iş çevirenlere kasem olsun (ki kıyamet var)

يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ

O gün deprem sarsar

تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ

Onu ikinci bir sarsıntı izler

قُلُوبٞ يَوۡمَئِذٖ وَاجِفَةٌ

Yürekler vardır, o gün kaygıdan hoplar

أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةٞ

Gözler kalkmaz saygıdan

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ

Diyorlar ki: "Biz tekrar eski halimize mi döndürülecekmişiz

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا نَّخِرَةٗ

Biz, çürümüş kemikler olduktan sonra ha

قَالُواْ تِلۡكَ إِذٗا كَرَّةٌ خَاسِرَةٞ

Öyleyse bu çok zararlı bir dönüştür." dediler

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ

Fakat o bir tek haykırıştır

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ

Bir de bakarsın hepsi meydandadır

هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ

Musa'nın haberi sana geldi mi

إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى

Hani Rabbi ona kutsal vaadi Tuva'da seslenmişti

ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ

Haydi, demişti, git Firavun'a, çünkü o çok azdı

فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ

De ki: İster misin arınasın

وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ

Seni Rabbinin yoluna ileteyim de ondan korkasın

فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ

Musa Firavun'a o büyük mucizeyi gösterdi

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

Fakat Firavun yalanladı, karşı geldi

ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ

Sonra koşarak dönüp gitti

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

Derken adamlarını topladı da bağırdı

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ

Ben sizin en yüce Rabbinizim" dedi

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ

Allah da onu tuttu, dünya ve ahiret azabıyla yakalayıverdi

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةٗ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ

Kuşkusuz bunda, saygı duyacaklar için bir ibret vardır

ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا

Yaratılışça siz mi daha çetinsiniz, yoksa gök mü? Onu Allah bina etti

رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا

Tavanını yükseltti, onu bir düzene koydu

وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا

Gecesini kararttı, kuşluğunu çıkardı

وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ

Bundan sonra da yeryüzünü döşedi

أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا

Ondan suyunu ve otlağını çıkardı

وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا

Dağlarını oturttu

مَتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

Sizin ve hayvanlarınızın geçimi için

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ

Fakat o her şeyi bastıran büyük felaket geldiği vakit

يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ

O, insanın neyin peşinde koştuğunu anladığı gün

وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

Gören kimseler için cehennem hortlatıldığı vakit

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

Artık her kim azgınlık etmiş

وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا

Ve dünya hayatını tercih etmişse

فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ

Kuşkusuz onun varacağı yer cehennemdir

وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ

Kim de Rabbinin divanında durmaktan korkmuş, nefsini boş heveslerden menetmiş ise

فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ

Kuşkusuz onun varacağı yer cennettir

يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا

Sana o kıyameti soruyorlar, ne zaman kopacak diye

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ

Sen nerde, onu anlatmak nerde

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ

Onun son ilmi Rabbine aittir

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا

Sen ancak ondan korkacak olanları uyarıcısın

كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا

Onlar o kıyameti görecekleri gün sanki dünyada bir akşam veya kuşluğundan başka durmamışa dönecekler